Χορδόφωνο μουσικό όργανο με μικρό σώμα και μεγάλο μανίκι. Φέρει πέντε χορδές για την παραγωγή μελωδίας, οι οποίες είναι τοποθετημένες κατά μήκος του οργάνου. Ξεκινούν από το κάτω μέρος του και καταλήγουν στην κορυφή και στα κλειδιά, όπου και χορδίζονται. Στη δεξιά πλευρά και κάθετα στο μανίκι του οργάνου, εντοπίζονται έξι επιπλέον χορδές, γνωστές ως "συμπαθητικές". Οι εν λόγω χορδές δεν παίζονται αλλά συμβάλλουν στην παραγωγή ισοκρατήματος.
(EL)
Έχει χρήση στην κλασσική μουσική της Ινδίας, κυρίως στα περίχωρα της Ινδίας, στη βόρειο Ινδία, στο Μπαγκλαντές και στο Πακιστάν. Στη Δύση έγινε γνωστό από τον Pandit Ravi Shankar τη δεκαετία του ’50, που δίδαξε την τεχνική του οργάνου στον George Harisson, ο οποίος έπειτα το χρησιμοποίησε σε ηχογραφήσεις του. Το sitar έχει υπερυψωμένους κινούμενους μπερντέδες, που ευνοούν το κούρδισμα, και συμπαθητικές χορδές. Εντοπίζονται sitar με περισσότερες από είκοσι χορδές, εκ των οποίων οι έξι ή επτά βρίσκονται πάνω από τους καβαλάρηδες. Οι τρεις από αυτές ονομάζονται chikaari και δίνουν την τονική και το μπάσο, ενώ οι υπόλοιπες ευνοούν τη δημιουργία μελωδίας. Συνήθως χρησιμοποιείται μόνο η πρώτη χορδή. Υπάρχουν δυο καβαλάρηδες στα όργανο, με τον έναν να αφορά τις μελωδικές και τον δεύτερο τις συμπαθητικές χορδές. Κατασκευάζεται κυρίως από ξύλο, με εξαίρεση το ηχείο, που είναι από κολοκύθα και τους καβαλάρηδες που είναι από κόκαλο. Το κούρδισμα του οργάνου καθορίζεται από τον επιτελεστή και τη μέθοδό του. Το σύνηθες κούρδισμα αφορά την τονική του κομματιού που πρόκειται να ερμηνευτεί, με τις άλλες χορδές να κουρδίζονται σε πέμπτες. Σε περίπτωση αλλαγής raga, το όργανο κουρδίζεται εξ αρχής. Για την επιτέλεση του οργάνου, ο κάθε οργανοπαίκτης είναι καθιστός και τοποθετεί το sitar ανάμεσα στο αριστερό πόδι και τον δεξιό μηρό, ώστε να μην προσδίδεται επιπλέον βάρος στα χέρι. Η νύξη γίνεται με τη χρήση ενός μεταλλικού πλήκτρου (mizraab).
(EL)
1 JPEG
