Εκκλησιαστική ακίνητη περιουσία: Ένα κερκυραϊκό έθιμο του 13ου αιώνα

Εκκλησιαστική ακίνητη περιουσία: Ένα κερκυραϊκό έθιμο του 13ου αιώνα
δείτε την πρωτότυπη σελίδα τεκμηρίου
στον ιστότοπο του αποθετηρίου του φορέα για περισσότερες πληροφορίες και για να δείτε το ψηφιακό αρχείο του τεκμηρίου*

1  ψηφιακό αρχείο

basic type logo 1 PDF

δείτε ή κατεβάστε το ψηφιακό αρχείο
απευθείας από τον ιστότοπο του αποθετηρίου*
χρησιμοποιήστε
το ψηφιακό αρχείο ή την εικόνα προεπισκόπησης σύμφωνα με την άδεια χρήσης :
CC BY-NC-SA 4.0
Αναφορά Δημιουργού - Μη Εμπορική Χρήση - Παρόμοια Διανομή
CC_BY_NC_SA



Εκκλησιαστική ακίνητη περιουσία: Ένα κερκυραϊκό έθιμο του 13ου αιώνα (EL)

Παπαδάτου , Δάφνη

Επετηρίς του Κέντρου Ερεύνης της Ιστορίας του Ελληνικού Δικαίου (EL)
D. Papadatou, Church lands: A Corfiot custom of the 13th century In a responsum issued by the Metropolitan of Naupaktos, Ioannis Apocaucos, there is a reference to a local custom on the island of Corfu in which the exchange of church lands with private individuals was recognized as valid, under certain conditions. In this paper we demonstrate that such exchanges, in theory incompatible with the principle of the inalienability of church property, were not in fact unknown in Byzantine legislation. Through a comparison of the relevant legislative provisions (Novellae of Justinian 7.4 and 120.2) with the Corfiot custom, we see that the latter deviates from the former only in respect of aspects of the contract which were of secondary importance. In fact, in terms of the actual result ensuing from these transactions, we see that despite the secondary differences to be observed between the legislation and the Corfiot custom, these transactions invariably proved advantageous to the Church, which was thereby enabled to increase twofold its possessions of land. (EN)

Επετηρίδα (EL)


2008


Βυζαντινό δίκαιο-Εκκλησιαστικό-Κανονικό δίκαιο (EL)
Βυζαντινό δίκαιο-Αστικό δίκαιο- Εμπράγματο δίκαιο (EL)

Αγγλική γλώσσα

Κείμενο




*Η εύρυθμη και αδιάλειπτη λειτουργία των διαδικτυακών διευθύνσεων των συλλογών (ψηφιακό αρχείο, καρτέλα τεκμηρίου στο αποθετήριο) είναι αποκλειστική ευθύνη των φορέων περιεχομένου.