Το πρώιμο αυτό έργο του Εμμανουήλ Ζέπου (1905-1995) εντάσσεται μέσα στο πλαίσιο των ακαδημαϊκών του σπουδών στη Σχολή Καλών Τεχνών. Πρόκειται για τη σπουδή, με κάρβουνο μιας αντρικής κεφαλής (και συγκεκριμένα του αρχαίου τραγικού ποιητή Ευριπίδη) από γύψινο εκμαγείο. Οι νεαροί μαθητές, ιδίως εκείνοι που φοιτούσαν στο προπαρασκευαστικό τμήμα και ετοιμάζονταν για εξετάσεις προκειμένου να εισέλθουν στα εργαστήρια, εκπαιδεύονταν στη μελέτη αρχαίων προτομών και αγαλμάτων, που σχεδίαζαν σε άσπρο-μαύρο. Στα έργα αυτά, οι εκκολαπτόμενοι καλλιτέχνες μάθαιναν να χειρίζονται το υλικό τους, να μελετούν τις αναλογίες, να αποδίδουν σωστά τις επιφάνειες, με δυο λόγια μάθαιναν να σχεδιάζουν σωστά, σύμφωνα με τις επιταγές της ακαδημαϊκής τεχνοτροπίας. Ο Ζέπος, ζωγράφος και χαράκτης με σημαντικό έργο ιδίως κατά τον Μεσοπόλεμο και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, γεννήθηκε στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας και σπούδασε στην ΑΣΚΤ αρχικά κοντά στους Νικόλαο Λύτρα, Σπύρο Βικάτο και Γεώργιο Ιακωβίδη (απόφοιτος του 1926). Μαθήτευσε, ωστόσο, και κοντά στον Κωνσταντίνο Παρθένη. Ήταν από τους πρώτους μαθητές του και επηρεάστηκε έντονα από τις αντιλήψεις του καθ’ όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής του διαδρομής.
(EL)