Το έργο εικονίζει έναν δρόμο με πεύκα τη στιγμή που δύει ο ήλιος. Ο Φώτης Κόντογλου (1895-1965) έχει δώσει έμφαση στην απόδοση του τοπίου, το οποίο καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του ζωγραφικού χώρου σε σύγκριση με τον ουρανό. Η σύνθεση δομείται από διαδοχικά επίπεδα και χαρακτηρίζεται από ισορροπία. Τα δέντρα πλαισιώνουν το κέντρο του έργου, όπου στέκεται ένα πεύκο μοναχό, το οποίο με την καθετότητά του οδηγεί το βλέμμα του θεατή στο βάθος του έργου, εκεί όπου επικρατεί ο ορεινός όγκος σε όλο το εύρος της σύνθεσης. Τα καλώδια του ηλεκτρικού ρεύματος και τα λιγοστά δέντρα στην κορυφή συμπληρώνουν το λιτό τοπίο. Ο ασυννέφιαστος ουρανός επιστέφει διακριτικά το έργο. Ο Κόντογλου προτίμησε να αποτυπώσει την ατμόσφαιρα του σούρουπου σε διαβαθμίσεις του γκρι-μαύρου. Πολύ πιθανό η επιλογή αυτή να οφείλεται στην επιρροή που άσκησε στον Κόντογλου η εργασία του σε φωτογραφείο στα νεανικά του χρόνια αλλά και η ενασχόλησή του με την εικονογράφηση βιβλίων σε ασπρόμαυρη τεχνική. Η σκουρόχρωμη παλέτα, άλλωστε, αποτελεί χαρακτηριστικό του ύφους του Κόντογλου την εποχή αυτή (ως το 1925).
(EL)
.png){kind=logo}
1 JPEG