Στο τοπίο αυτό, που θα πρέπει να χρονολογηθεί στα τέλη της δεκαετίας του 1940 ή λίγο αργότερα, ο ζωγράφος Εμμανουήλ Ζέπος (1905-1995) απεικονίζει μια άποψη του ημιαστικού αθηναϊκού τοπίου. Πιο συγκεκριμένα, στο πρώτο επίπεδο διακρίνεται η κοίτη ενός μικρού ποταμού, που θα πρέπει να ταυτιστεί με τον Ιλισσό, πριν από την κάλυψη της κοίτης του που ολοκληρώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ο ζωγράφος πρέπει να στεκόταν στο σημείο που σήμερα βρίσκεται η οδός Καλλιρρόης, λίγο πιο πάνω από τον λόφο Κοίλης, στα Άνω Πετράλωνα, αφού έχει πίσω του τον λόφο του Φιλοπάππου, ενδιάμεσα τον Βράχο της Ακρόπολης και στο βάθος τον μυτερό όγκο το Λυκαβηττού με το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στην κορυφή του. Παρά το γεγονός ότι ο καλλιτέχνης στέκεται σε μια πολύ προνομιακή θέση του αρχαιολογικού τοπίου της Αθήνας, η εικόνα του δεν είναι διόλου γραφική. Ένα ζευγάρι ερωτευμένων κάθεται στο πλάι της όχθης, μια μητέρα με δυο μικρά παιδιά και ένας διαβάτης βρίσκονται κοντά τους, περπατούν σε έναν χωμάτινο δρόμο, ενώ διάφορα φτωχικά σπίτια ξεφυτρώνουν ανάμεσα στους χαμηλούς λόγους, δίπλα από κυπαρίσσια και άλλα δέντρα. Είναι μια φτωχική γειτονιά, μακριά από το κέντρο της πόλης, και ο Ζέπος μοιάζει να αδιαφορεί για τις αρχαιότητες δίνοντας έμφαση ακριβώς στην εικόνα της εξοχής. Το σχέδιό του είναι λιτό, με διάθεση για απλοποίηση και σχηματοποίηση, τα χρώματα φωτεινά και έμφαση δίνεται στον παράγοντα του φωτός, που δίνει στο σύνολο έντονη λάμψη. Ζωγράφος και χαράκτης με σημαντικό έργο ιδίως κατά τον Μεσοπόλεμο και τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, ο Ζέπος γεννήθηκε στον Πύργο της Ανατολικής Ρωμυλίας και σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών. Ήταν από τους πρώτους μαθητές του Κωνσταντίνου Παρθένη και επηρεάστηκε έντονα από τις αντιλήψεις του δασκάλου του. Ταξίδεψε, επίσης, στην Ευρώπη και ήρθε σε επαφή με κινήματα του μοντερνισμού. Ωστόσο, συνδέθηκε με το κίνημα της «επιστροφής στην παράδοση» και επηρεάστηκε, κυρίως στη χαρακτική του αλλά και στους πίνακές του, από τη βυζαντινή και τη λαϊκή τέχνη.
(EL)
.png){kind=logo}
1 JPEG
