Ο Βάλιας Σεμερτζίδης (1911-1983) πήρε μέρος σε όλες τις διαδηλώσεις του Δεκέμβρη του 1944, προτού η Αθήνα αιματοκυλιστεί στις μάχες των Δεκεμβριανών. Το θέμα τον εντυπωσίασε και ξεκίνησε να δουλεύει πάνω σε μια σύνθεση, την οποία μελέτησε σε σχέδια και χαρακτικά. Σταδιακά, η κύρια ιδέα του διαμορφώθηκε ως εξής: το πλήθος πλάθεται σαν μια ενιαία μάζα από σώματα (η εμπροσθοφυλακή) και από κεφάλια (το πλήθος που ακολουθεί) – μια μάζα που κινείται αργά αλλά με ορμή προς τα εμπρός. Η μία πλευρά, με τους διαδηλωτές, δουλεύεται με αντιθέσεις λευκού και μαύρου, ενώ η άλλη πλευρά, εκείνη προς την οποία κινούνται, καλύπτεται με μαύρο – είναι το σκοτάδι. Παρ’ ότι, λοιπόν, ο ζωγράφος κινείται σε ένα ρεαλιστικό πλαίσιο, δεν παραβλέπει τη δύναμη του συμβολισμού ανάγοντας τη διαδήλωση σε μια μάχη ενάντια στο σκότος. Στο συγκεκριμένο χαρακτικό, φιλοτεχνημένο με την τεχνική του λινόλεμουμ, οι διαδηλωτές κινούνται από τα αριστερά προς τα δεξιά. Άντρες, γυναίκες, με πλακάτ, σημαίες και χωνιά, αποδίδονται αφαιρετικά, με σαφώς εξπρεσιονιστική γλώσσα που προϋποθέτει τους Γερμανούς χαράκτες του Μεσοπολέμου και ειδικά την Καίτε Κόλβιτς. Την αντάρα της διαδήλωσης και την ορμή του πλήθους ενισχύει ο Σεμερτζίδης με τον τρόπο που αποδίδει πίσω τους τον συννεφιασμένο ουρανό: με ένα πλέγμα ταραγμένων γραμμών που ρέουν επίσης προς τα εμπρός.
(EL)
.png){kind=logo}
1 JPEG
