Ο πίνακας της Ρέας Λεονταρίτου (1910-1992) με τίτλο Γαλήνη έχει φιλοτεχνηθεί το 1963 κι δεν αποκλείεται να είχε εκτεθεί στην Πανελλήνια Καλλιτεχνική Έκθεση εκείνης της χρονιάς, στο Ζάππειο Μέγαρο, υπό τον τίτλο Λιμνοθάλασσα νο 2. Σε κάθε περίπτωση, εδώ πρόκειται για μια άποψη της λιμνοθάλασσας του Μεσολογγίου που εντάσσεται σε μια μεγάλη σειρά πινάκων εμπνευσμένων από το συγκεκριμένο τοπίο που φιλοτέχνησε η ζωγράφος από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 και έως την επόμενη δεκαετία. Η Λεονταρίτου είχε γεννηθεί στη Σμύρνη. Σπούδασε στην ΑΣΚΤ από το 1928 έως το 1933 και ήταν μία από τις πρώτες μαθήτριες του Κωνσταντίνου Παρθένη όταν εκείνος διορίστηκε στη Σχολή το 1929. Ακόμη και αν δεν είναι αμέσως διακριτή, η επιρροή του Παρθένη υπήρξε διαχρονική στο έργο της, όχι σαν ύφος αλλά σαν γενικότερη ζωγραφική αντίληψη. Ειδικά μετά τον Πόλεμο και κυρίως στα χρόνια μετά το 1960, η ζωγραφική της που παρέμεινε ρεαλιστική αλλά έμπλεη λυρικής διάθεσης, με καθαρό σχέδιο και ψυχρά χρώματα. Υιοθετώντας απαλούς τόνους, κυρίως γαλάζια και μπλε, χρησιμοποιώντας λεπτές, σχεδόν διάφανες στρώσεις χρωστικής ύλης, δίνοντας τελικά στη σύνθεση πρωτίστως ποιητικό περιεχόμενο, η ζωγράφος χρησιμοποίησε το τοπίο ως χώρο πνευματικής και συναισθηματικής ανάτασης. Τα στοιχεία αυτά γίνονται εμφανή και στον πίνακα Γαλήνη. Μια απλή καφέ-γκρίζα ζώνη τέμνει διαγώνια τον χώρο στο πρώτο επίπεδο: είναι η ξηρά. Πίσω της απλώνεται η λιμνοθάλασσα, μια επίπεδη, λευκή-γαλάζια επιφάνεια, στο βάθος τα βουνά και ο ουρανός. Μόνο η βάρκα, ακίνητη και αυτή, υπενθυμίζει την ανθρώπινη παρουσία. Ο χρόνος έχει παγώσει, ενώ το φως δίνει στα πράγματα εξωπραγματική όψη, σε μια σύνθεση που επιβάλλεται με τη λιτότητά της.
(EL)
.png){kind=logo}
1 JPEG
