Στο βάθος ενός άγριου θαμνώδους περιβάλλοντος διακρίνεται η αψίδα μιας απλής μακρόστενης εκκλησίας, που με το στέγαστρό της, τοποθετείται διαγώνια στο χώρο.Τα ξερόχορτα στο πρώτο επίπεδο δίνονται με βιαστικές κοφτές πινελιές και με βάση τη συμπληρωματικότητα του πράσινου και κόκκινου-πορτοκαλί. Η κίνηση αισθητοποιείται και στα δέντρα, ακόμη και στον ουρανό, όπου φαίνεται καθαρά η χειρονομία του ζωγράφου. Έντονη είναι και η παρουσία του φωτός σε ολόκληρο τον πίνακα. Έτσι, το σύνολο διέπουν αρχές του κινήματος του εμπρεσιονισμού και του εξπρεσιονισμού που εφαρμόζονται σε ένα τοπιογραφικό θέμα με έντονα ελληνικό χαρακτήρα.
(EL)