use the file or the thumbnail according to the license: CC BY-NC 4.0
Attribution-NonCommercial
Τροχήλατο λυχνάρι
(EL)
Τροχήλατο λυχνάρι με ένα ελαιοδοχείο και υπερυψωμένη λαβή. Η κυλινδρικής διατομής λαβή ξεκινά από το κέντρο του πυθμένα υπερυψώνεται και καταλήγει στο χείλος. Σε θέση αντιδιαμετρική με την απόληξη της λαβής διαμορφώνεται ο μυκτήρας, η απόφυση δηλαδή πάνω στην οποία στηριζόταν το φυτίλι προκειμένου να δημιουργεί τη φλόγα χωρίς να προκαλεί καπνό. Λευκό επίχρισμα και πράσινη εφυάλωση καλύπτουν όλη την επιφάνεια του λύχνου.
Τα λυχνάρια ήταν το πλέον διαδεδομένο μέσο φωτισμού. Τα τροχήλατα λυχνάρια των μεταβυζαντινών χρόνων υιοθετούν την εργονομία των προηγούμενων εποχών. Αποτελούνται από ένα δοχείο για το υγρό καύσιμο, μία θρυαλλίδα (φυτίλι) για να το απορροφά και ένα μυκτήρα για να συγκρατεί το φυτίλι. Ως καύσιμη ύλη χρησιμοποιείται κυρίως το ελαιόλαδο και το φυτίλι κατασκευάζεται από πάπυρο, κάνναβη ή ύφασμα, κυρίως λινό.
Ι. Μότσιανος, “Τροχήλατα λυχνάρια στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού”, ΜΒΠ 10 (2003), σ. 60, εικ. 1-2
(EL)
1 JPEG
