Ὕβρις γάρ, ἥ σ᾽ ἔσφηλε, καὶ Μουσῶν ἔρις τεκεῖν μ᾽ ἔθηκε τόνδε δύστηνον γόνον. Περῶσα γὰρ δὴ ποταμίους διὰ ῥοὰς λέκτροις ἐπλάθην Στρυμόνος φυταλμίοις, ὅτ᾽ ἤλθομεν γῆς χρυσόβωλον ἐς λέπας Πάγγαιον ὀργάνοισιν ἐξησκημέναι Μοῦσαι μεγίστην εἰς ἔριν μελῳδίας κείνῳ σοφιστῇ Θρῃκί, κἀκτυφλώσαμεν Θάμυριν, ὃς ἡμῶν πόλλ᾽ ἐδέννασεν τέχνην. Κἀπεὶ σὲ τίκτω, συγγόνους αἰδουμένη καὶ παρθενείαν, ἧκ᾽ ἐς εὐύδρου πατρὸς δίνας: τρέφειν δέ σ᾽ οὐ βρότειον ἐς χέρα Στρυμὼν δίδωσιν, ἀλλὰ πηγαίαις κόραις. Ἔνθ᾽ ἐκτραφεὶς κάλλιστα Παρθένων ὕπο, Θρῄκης ἀνάσσων πρῶτος ἦσθ᾽ ἀνδρῶν, τέκνον. Καί σ᾽ ἀμφὶ γῆν μὲν πατρίαν φιλαιμάτους ἀλκὰς κορύσσοντ᾽ οὐκ ἐδείμαινον θανεῖν: Τροίας δ᾽ ἀπηύδων ἄστυ μὴ κέλσαι ποτε, εἰδυῖα τὸν σὸν πότμον: ἀλλά σ᾽ Ἕκτορος πρεσβεύμαθ᾽ αἵ τε μυρίαι γερουσίαι ἔπεισαν ἐλθεῖν κἀπικουρῆσαι φίλοις.
(EL)
Ναι, γιατί ήταν η αλαζονεία σου, Θάμυρη, που σε κατέστρεψε και η φιλονικία των Μουσών που με έκαναν μητέρα, μητέρα ενός δύσμοιρου γιου. Διότι, καθώς διέσχιζα τα ρέματα του ποταμού, πλησίασα στο καρποφόρο κρεβάτι του Στρυμόνα, τη μέρα που πηγαίναμε οι Μούσες προς το όρος Παγγαίο, πλούσιο σε χρυσό, παίζοντας μουσική, για να ανταγωνιστούμε με τον Θάμυρη. Και τον τυφλώσαμε αυτόν που συχνά προσέβαλε την τέχνη μας. Και τότε, όταν σε γέννησα, Ρήσο, επειδή ένιωσα ντροπή μπροστά στις αδελφές μου για την παρθενιά μου, σε έριξα στο όμορφο ρέμα του πατέρα σου, του ποταμού. Και ο Στρυμόνας δεν ανέθεσε τη φροντίδα σου σε θνητά χέρια αλλά στις νύμφες των πηγών. Εκεί, μεγάλωσες με τον καλύτερο τρόπο από τις παρθένες κόρες, έγινες ο πρώτος από τους άνδρες της Θράκης, εσύ γιε μου, και βασίλεψες στη χώρα. Και ενώ νικούσες στην πατρίδα σου σε αιματηρούς αγώνες, δεν φοβόμουν τον θάνατό σου. Σου απαγόρευσα, ωστόσο, να ξεκινήσεις για την Τροία, γνωρίζοντας το πεπρωμένο σου. Οι σοφοί, όμως, άνδρες του Έκτορα και αυτές οι αμέτρητες πρεσβείες σε έπεισαν να πας εκεί και να βοηθήσεις τους φίλους σου.
(EL)
Yea, for 'twas thy pride, thy own undoing, and thy rivalry with us Muses that made me mother of this poor son of mine. For as I crossed the river's streams I came too nigh to Strymon's fruitful couch, that day we Muses came unto the brow of Mount Pangaeus with its soil of gold, with all our music furnished forth for one great trial of minstrel skill with that clever Thracian bard, and him we reft of sight, even Thamyris, the man who oft reviled our craft. Anon, when I gave birth to thee, because I felt shame of my sisters and my maiden years, I sent thee to the swirling stream of thy sire, the water-god; and Strymon did not entrust thy nurture to mortal hands, but to the fountain nymphs. There wert thou reared most fairly by the maiden nymphs, and didst rule o'er Thrace, a leader amongst men, my child. So long as thou didst range thy native land in quest of bloody deeds of prowess I feared not for thy death, but I bade thee ne'er set out for Troy-town, for well I knew thy doom; but Hector's messages and those countless embassies urged thee to go and help thy friends.
(EN)
