At puer in gremio veniae telluris et alto gramine nunc faciles sternit procursibus herbas in vultum nitens, caram modo lactis egeno nutricem plangore ciens iterumque renidens et teneris meditans verba inluetantia labris miratur nemorum strepitus aut obvia carpit aut patulo trahit ore diem nemorique malorum inscius et vitae multum securus inerrat. sic tener Odrysia Mavors nive, sic puer ales vertice Maenalio, talis per litora reptans improbus Ortygiae latus inclinabat Apollo.
(LA)
Αλλά το παιδί, ξαπλωμένο στην αγκαλιά της ανοιξιάτικης γης και βαθιά μέσα στην παχιά χλόη, τώρα μπουσουλάει προς τα εμπρός με λαμπερό πρόσωπο και τσακίζει τα μαλακά χόρτα, τώρα διψά για γάλα και κλαίγοντας φωνάζει την αγαπημένη του παραμάνα και πάλι χαμογελά και προσπαθεί να αρθρώσει ακατάληπτες λέξεις που γλιστρούν από τα βρεφικά του χείλη, θαυμάζει με τους θορύβους του δάσους ή μαζεύει κάτι που συναντά ή με ανοιχτό το στόμα πίνει κατά τη διάρκεια της μέρας και περιπλανιέται στο δάσος, απρόσεκτο και αγνοώντας τους κινδύνους. Τέτοιος ήταν ο νεαρός Άρης μέσα στο χιόνι της Θράκης, τέτοιο το φτερωτό αγόρι στις κορυφές του Μαίναλου, τέτοιος ήταν ο άτακτος Απόλλωνας, όταν σύρθηκε στην ακτή της Ορτυγίας και έκαμψε την πλευρά της.
(EL)
But the child, lying in the bosom of the vernal earth and deep in herbage, now crawls forward on his face and crushes the soft grasses, now in clamours thirst for milk cries his beloved nurse; again he smiles, and would fain utter words that wrestle with his infant lips, and wonders at the noise of the woods, or plucks at aught he meets, or with open mouth drinks in the day, and strays in the forest all ignorant of its dangers, in carelessness profound. Such was the young Mars amid Odrysian snow, such the winged boy on the heights of Maenalus, such was the rogue Apollo when he crawled upon Ortygia's shore, and set her side atilt.
(EN)
