Η περίοδος της βασιλείας του Όθωνα κατά την οποία η Ελλάδα κυβερνήθηκε ως συνταγματική μοναρχία, από τη θέσπιση του Συντάγματος στις 30 Μαρτίου 1844 με το Γρηγοριανό ημερολόγιο (18 Μαρτίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο) έως την έκπτωση του βασιλιά στις 22 Οκτωβρίου 1862 με το Γρηγοριανό ημερολόγιο (10 Οκτωβρίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο). Το Σύνταγμα του 1844, που ακολούθησε το Κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου 1843, περιόρισε την απόλυτη εξουσία του Όθωνα χωρίς να καταργήσει τον ισχυρό πολιτικό ρόλο του μονάρχη.
Η νομοθετική εξουσία ασκούνταν από κοινού από τον βασιλιά, την αιρετή Βουλή και τη διορισμένη Γερουσία, ενώ καθιερώθηκαν η ευθύνη των υπουργών και η προστασία βασικών ατομικών δικαιωμάτων. Στην πολιτική ζωή της περιόδου σημαντικό ρόλο διαδραμάτισαν ο Ιωάννης Κωλέττης, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο Ανδρέας Μεταξάς, οι οποίοι είχαν συμμετάσχει και στις πολιτικές διεργασίες που οδήγησαν στο Σύνταγμα του 1844.
Ο Όθων διατήρησε σημαντικές αρμοδιότητες, μεταξύ άλλων στον διορισμό και την παύση των υπουργών, γεγονός που επηρέασε τη λειτουργία του νέου κοινοβουλευτικού συστήματος. Οι πολιτικές εντάσεις και η αυξανόμενη αντίθεση προς τη βασιλική διακυβέρνηση κορυφώθηκαν το 1862, όταν στρατιωτικές και πολιτικές εξεγέρσεις οδήγησαν στην έκπτωση του Όθωνα.
Με την αποχώρησή του στις 22 Οκτωβρίου 1862 με το Γρηγοριανό ημερολόγιο (10 Οκτωβρίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο) έληξε η περίοδος της συνταγματικής μοναρχίας και ακολούθησε η μεταβατική περίοδος που οδήγησε στη βασιλεία του Γεωργίου Α΄ και στο Σύνταγμα του 1864.