Το πρώτο Σύνταγμα του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, που ψηφίστηκε στην Αθήνα στις 30 Μαρτίου 1844 με το Γρηγοριανό ημερολόγιο (18 Μαρτίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο), ως αποτέλεσμα του Κινήματος της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 και των εργασιών της Εθνικής Συνέλευσης που συγκλήθηκε μετά από αυτό. Πρόεδρος της Συνέλευσης ήταν ο Πανούτσος Νοταράς, ενώ σημαντικό ρόλο στην κατάρτιση του Συντάγματος είχαν πολιτικοί όπως ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, ο Ιωάννης Κωλέττης και ο Ανδρέας Μεταξάς.
Ο βασιλιάς Όθων αποδέχθηκε το νέο συνταγματικό πλαίσιο, υπέγραψε το Σύνταγμα και ορκίστηκε να το τηρεί. Με τη θέσπισή του το πολίτευμα μεταβλήθηκε από απόλυτη σε συνταγματική μοναρχία. Η νομοθετική εξουσία ασκούνταν από κοινού από τον βασιλιά, την αιρετή Βουλή και τη διορισμένη από τον μονάρχη Γερουσία, ενώ αναγνωρίζονταν θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα και καθιερωνόταν η ευθύνη των υπουργών.
Με τη διαδικασία που οδήγησε στο Σύνταγμα συνδέονται άμεσα ο Δημήτριος Καλλέργης και ο Ιωάννης Μακρυγιάννης, βασικοί πρωταγωνιστές του Κινήματος της 3ης Σεπτεμβρίου, με το οποίο είχε επιβληθεί στον Όθωνα το αίτημα για σύγκληση Εθνικής Συνέλευσης και θέσπιση Συντάγματος. Το Σύνταγμα του 1844 εγκαινίασε την περίοδο της συνταγματικής μοναρχίας, η οποία διήρκεσε έως την έξωση του Όθωνα το 1862.