Μετά το παγκόσμιο σοκ του «Περιμένοντας τον Γκοντό», ο Μπέκετ δημιούργησε ένα έργο ακόμα πιο κλειστοφοβικό, σκοτεινό και υπαρξιακά αγωνιώδες, που μοιάζει να διαδραματίζεται μετά από μια αδιόρατη καταστροφή. Η δράση εκτυλίσσεται σε ένα γυμνό δωμάτιο με δύο ψηλά, δυσπρόσιτα παράθυρα. Μέσα σε αυτό το δωμάτιο ζουν τέσσερις χαρακτήρες, παγιδευμένοι σε μια ατέρμονη ρουτίνα: Ο Χαμ (Hamm): Ο «αφέντης». Είναι τυφλός, καθηλωμένος σε ένα αναπηρικό καρότσι και δεν μπορεί να σταθεί όρθιος. Είναι αυταρχικός, κυνικός και απαιτεί συνεχή προσοχή. Ο Κλοβ (Clov): Ο υπηρέτης του Χαμ (ίσως και θετός γιος του). Δεν μπορεί να καθίσει ποτέ, κινείται με δυσκολία και εκτελεί τις παράλογες εντολές του Χαμ. Αν και απειλεί συνεχώς ότι θα φύγει, δεν το κάνει ποτέ. Ο Ναγκ (Nagg) και η Νελ (Nell): Οι γονείς του Χαμ. Είναι ακρωτηριασμένοι (δεν έχουν πόδια) και ζουν μέσα σε δύο τενεκέδες σκουπιδιών. Εμφανίζονται σπάνια για να ζητήσουν λίγο φαγητό ή να θυμηθούν το παρελθόν τους.
(EL)
Following the global sensation of "Waiting for Godot", Beckett created a play that is even more claustrophobic, darker, and existentially agonizing, one that seems to take place in the aftermath of an unseen catastrophe. The action unfolds in a bare room with two tall, hard-to-reach windows. Inside this room live four characters, trapped in an endless routine: Hamm: The “master.” He is blind, confined to a wheelchair, and unable to stand. He is authoritarian, cynical, and demands constant attention. Clov: Hamm’s servant (and possibly his adopted son). He can never sit down, moves with difficulty, and carries out Hamm’s absurd orders. Although he constantly threatens to leave, he never does. Nagg and Nell: Ham’s parents. They are amputees (they have no legs) and live inside two trash cans. They rarely appear to ask for a little food or to reminisce about their past.
(EN)
Θέατρο
