Το γυμνό απασχόλησε ιδιαίτερα τον Σεμερτζίδη κατά τη δεκαετία του 1930, ήταν άλλωστε συνυφασμένο και με την ακαδημαϊκή διδασκαλία στη Σχολή Καλών Τεχνών. Έκτοτε, όμως, και ιδίως μετά το 1944, δεν έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στο θέμα μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1950, οπότε και φιλοτέχνησε ορισμένα μεγάλης κλίμακας γυμνά. Το συγκεκριμένο σχέδιο, που εικονίζει ένα γυναικείο καθιστό γυμνό, προέρχεται από αυτήν ακριβώς την περίοδο και αποτελεί μελέτη για πίνακα –το τελικό έργο, με τη μορφή να εικονίζεται καθιστή μέχρι τα γόνατα και μπροστά από τοπίο– βρίσκεται σήμερα στη συλλογή της οικογένειας του ζωγράφου. Η νέα κάθεται σε μία καρέκλα και εικονίζεται σε ¾, στρέφει όμως το κεφάλι της προς τον θεατή και το χαμηλώνει στο πάτωμα. Σηκώνει δε, το αριστερό της χέρι και το ακουμπά στον ώμο της, σαν να θέλει να συγκρατήσει ένα αόρατο ύφασμα. Το σχέδιο χτίζεται σιγά-σιγά, μέσα από επικαλυπτόμενες γραμμές – από αχνά περιγράμματα που σκεπάζονται και ορίζονται από σκληρότερες, ακριβέστερες περιγραφές των χεριών, του προσώπου, του κορμού. Στην αριστερή πλευρά, με παχιές μολυβιές του κάρβουνου δίνεται η αίσθηση της σκιάς, του βάθους, έτσι που στέκει καλύτερα το γυμνό μέσα στον χώρο. Παρ’ ότι το σχέδιο είναι σχετικά ρεαλιστικό, δεν μπορεί εδώ να μην αναφερθεί κανείς στη μνήμη της διδασκαλίας του Παρθένη: στο στήσιμο της μορφής, στην αίσθηση της ισορροπίας, στην απόδοση του όγκου.
(EL)
.png){kind=logo}
1 JPEG
