use the files or the thumbnails according to the license: CC BY-NC 4.0
Attribution-NonCommercial
Πήλινη εφυαλωμένη κούπα με εγχάρακτη διακόσμηση
(EL)
Πήλινη εφυαλωμένη κούπα με εγχάρακτη διακόσμηση. Σώζεται ακέραιη. Έχει σώμα ημισφαιρικό και χείλος απλό. Υπόλευκο επίχρισμα καλύπτει την εσωτερική επιφάνεια και βγαίνει σε ταινία έξω από τα χείλη. Στον πυθμένα μέσα σε κύκλο χαρακτός διάκοσμος. Γύρω από τα χείλη δύο διπλές χαράξεις ορίζουν ταινία με χαρακτό ζικ-ζακ κόσμημα. Από πάνω κίτρινη σκούρα εφυάλωση. Διακρίνονται ίχνη τριποδίσκου στον πυθμένα του.
Ο όρος εφυαλωμένη κεραμική αναφέρεται σε πήλινα τέχνεργα καθημερινής χρήσης (πινάκια, κύπελλα, οινοχόες, σαλτσάρια κ.α.) που φέρουν υάλωμα στην εσωτερική κυρίως επιφάνεια που εξασφάλιζε την στεγανοποίηση του σκεύους αλλά και την ομαλοποίηση και στιλπνότητα της επιφάνειας του ώστε να αναδεικνύεται η υπάρχουσα διακόσμηση. Δείγματα της βυζαντινής εφυαλωμένης κεραμικής καλύπτουν χρονικά την περίοδο από τον 9ο έως τον 15ο αιώνα. Γύρω στα 1200 υιοθετείται η μέθοδος ψησίματος των αγγείων με τριποδίσκους, μικρά πήλινα κατασκευάσματα με τρία μικρά ποδαράκια. Η παρεμβολή τους ανάμεσα στα εφυαλωμένα κεραμικά κατά τρόπο που τα ποδαράκια του τριποδίσκου να ακουμπούν στον πυθμένα του ενός αγγείου και στη βάση του επόμενου επιτρέπει το στοίβαγμά τους σε στήλες μέσα στο καμίνι χωρίς το φόβο να κολλήσουν μεταξύ τους κατά το ψήσιμο. Ο νεωτερισμός αυτός αυξάνει τη χωρητικότητα των καμινιών, οδηγεί στη μαζικοποίηση της παραγωγής και στην άνθηση τοπικών επαρχιακών κεραμικών εργαστηρίων.
Δ. Μακροπούλου, “Από το υστεροβυζαντινό νεκροταφείο της Μονής Βλατάδων”, Η Θεσσαλονίκη 1 (1985), σ. 274. Ε. Κουρκουτίδου-Νικολαΐδου, Κατάλογος
Έκθεσης “Θεσσαλονίκη – Ιστορία και τέχνη”, Αθήνα 1986, σ. 76, IV, 16.2
(EL)
City/village/populated place
2 JPEG
