use the file or the thumbnail according to the license: CC BY-NC 4.0
Attribution-NonCommercial
Πήλινη εφυαλωμένη κούπα με εγχάρακτη διακόσμηση
(EL)
Πήλινη εφυαλωμένη κούπα με εγχάρακτη διακόσμηση. Σώζεται ακέραιη. Έχει σώμα ημισφαιρικό και χείλος απλό. O κεραμέας άπλωσε στο εσωτερικό της κούπας ασπριδερό επίχρισμα και μόλις άδειασε το περίσσευμα, βούτηξε την κούπα ανάποδα στο δοχείο με το επίχρισμα και κάλυψε και μέρος της εξωτερικής της επιφάνειας. Στον πυθμένα χάραξε λουλούδι με τη βοήθεια πλατειάς και λεπτής ακίδας. Tέλος, η εφυάλωση οξειδίου του σιδήρου προσέδωσε στην κούπα το κίτρινό της χρώμα.
Ο όρος εφυαλωμένη κεραμική αναφέρεται σε πήλινα τέχνεργα καθημερινής χρήσης (πινάκια, κύπελλα, οινοχόες, σαλτσάρια κ.α.) που φέρουν υάλωμα στην εσωτερική κυρίως επιφάνεια που εξασφάλιζε την στεγανοποίηση του σκεύους αλλά και την ομαλοποίηση και στιλπνότητα της επιφάνειας του ώστε να αναδεικνύεται η υπάρχουσα διακόσμηση. Δείγματα της βυζαντινής εφυαλωμένης κεραμικής καλύπτουν χρονικά την περίοδο από τον 9ο έως τον 15ο αιώνα. Γύρω στα 1200 υιοθετείται η μέθοδος ψησίματος των αγγείων με τριποδίσκους, μικρά πήλινα κατασκευάσματα με τρία μικρά ποδαράκια. Η παρεμβολή τους ανάμεσα στα εφυαλωμένα κεραμικά κατά τρόπο που τα ποδαράκια του τριποδίσκου να ακουμπούν στον πυθμένα του ενός αγγείου και στη βάση του επόμενου επιτρέπει το στοίβαγμά τους σε στήλες μέσα στο καμίνι χωρίς το φόβο να κολλήσουν μεταξύ τους κατά το ψήσιμο. Ο νεωτερισμός αυτός αυξάνει τη χωρητικότητα των καμινιών, οδηγεί στη μαζικοποίηση της παραγωγής και στην άνθηση τοπικών επαρχιακών κεραμικών εργαστηρίων.
Δ. Μακροπούλου, “Από το υστεροβυζαντινό νεκροταφείο της Μονής Βλατάδων”, Η Θεσσαλονίκη 1 (1985), σ. 281
(EL)
City/village/populated place
1 JPEG
