Η Φυλλίδα (ή Φυλληίς ή Κίασα) ήταν θρακιώτισσα πριγκίπισσα, κόρη του βασιλιά των Βισαλτών, Λυκούργου (ή Κίασου). Συνδέθηκε ερωτικά με τον γιο του Θησέα, Δημοφώντα (ή κατά άλλους με τον Ακάμαντα), όταν εκείνος, επιστρέφοντας από την Τροία, όπου πήρε μέρος στον πόλεμο, προσάραξε εξαιτίας θαλασσοταραχής, στις εκβολές του Στρυμόνα. Υπάρχουν πολλές παραλλαγές του μύθου σχετικά με την τύχη των δύο νέων. Σύμφωνα με μια εκδοχή, η Φυλλίδα ερωτεύτηκε τον Δημοφώντα και ο πατέρας της τους πάντρεψε προσφέροντας ως προίκα το βασίλειό του. Κάποια στιγμή ο Δημοφώντας θέλησε να επιστρέψει στην πατρίδα του την Αθήνα. Υποσχέθηκε, όμως, ότι δεν θα αργούσε να γυρίσει πίσω στη Θράκη. Η Φυλλίδα αποχαιρετώντας τον του έδωσε ένα κιβώτιο, λέγοντάς του ότι περιείχε ιερά αντικείμενα της λατρείας της Ρέας και ότι δεν έπρεπε να το ανοίξει, παρά μόνο αν ήταν σίγουρος πως δεν θα γυρνούσε ποτέ πίσω. Ο Δημοφώντας κατέληξε στην Κύπρο (ή την Κρήτη) παντρεμένος με άλλη γυναίκα. Όταν κάποια στιγμή άνοιξε το κιβώτιο, ξεπρόβαλλε από μέσα μια τρομακτική μορφή. Ο Δημοφώντας στην προσπάθειά του να ξεφύγει, ανέβηκε στο άλογό του. Όμως το άλογό του τρόμαξε επίσης, τον έριξε κάτω και έτσι ο Δημοφώντας βρήκε φριχτό θάνατο πέφτοντας πάνω στο ξίφος του. Η Φυλλίδα βλέποντας πως ο Δημοφώντας δεν επέστρεφε, τον καταράστηκε και μέσα στην απελπισία της αυτοκτόνησε. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή του μύθου, ο Δημοφώντας υποσχέθηκε να παντρευτεί τη Φυλλίδα, αφού πρώτα επισκεπτόταν την Αθήνα, όπου έπρεπε να τακτοποιήσει κάποιες υποθέσεις του. Αναμένοντας την επιστροφή του αγαπημένου της, η Φυλλίδα εννέα φορές κατέβηκε στο ακρογιάλι, γι’ αυτό και η συγκεκριμένη περιοχή ονομάστηκε «Εννέα Οδοί». Όταν συνειδητοποίησε ότι ο Δημοφώντας δεν επρόκειτο να επιστρέψει, τον καταράστηκε και μέσα στη θλίψη της κρεμάστηκε από ένα δέντρο. Ο Σέρβιος (4ος αι. μ.Χ.) παραλλάσσει τον μύθο λέγοντας ότι η Φυλλίδα μετά την αυτοκτονία της μεταμορφώθηκε σε αμυγδαλιά. Όταν ο Δημοφώντας επέστρεψε τελικά στη Θράκη και την αναζήτησε, αγκάλιασε τον κορμό του δέντρου και εκείνη ως ένδειξη της αγάπης της έβγαλε φύλλα (<Φυλλίδα), που μέχρι τότε τα έλεγαν 'πέταλα'.
(EL)
Phyllis or Phylleis or Cissa was a Thracian princess, the daughter of either Cissus, king of the Bisaltae, or of Lycurgus. She fell in love with Demophon, the son of Theseus (or with his brother Acamas), when the hero’s ship anchored in the mouth of the river Strymon, in Thrace, as he was returning from Troy. In one version of the myth, Demophon married Phyllis and received her father’s kingdom as her marriage portion. They had two children, Acamas and Amphipolis. A day came when Demophon wished to go back to his native Athens for a time, but promised to return to Thrace after a certain period. Upon his departure, Phyllis gave him a little casket, which she said contained objects sacred to Rhea; this he was not to open unless he was certain that he would never return to her. Demophon ended up in Cyprus (or Crete), married to another woman. One day he opened the box, and released a terrifying figure. Demophon leaped upon his horse to escape it, but the equally terrified animal bolted, throwing his rider, who chanced to fall upon his drawn sword and died. In despair at her husband’s failure to return, Phyllis invoked a curse upon him and put an end to her own life. In another version of the story, Demophon promised to return to Thrace and marry Phyllis as soon as he has put his affairs in Athens in order. On the day of his expected return, Phyllis went nine times to the shore to look for his ship, which is why the area was afterwards known as the “Nine Roads’ (Ennea Odoi); later, the name was changed to Amphipolis. In her grief and despair she called down a curse upon him and hanged herself from a tree at the place on the Nine Roads where they had parted. Servius (4th c.) offers a slightly different version of the tale: after her death, he says, Phyllis became a leafless almond tree; when Demophon eventually returned to Thrace he embraced the tree, which immediately put forth leaves.
(EN)
Βουνό/οροσειρά
1 PNG
