ΜεταπολίτευσηΈνταξη στην ΕΟΚ
Η Ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ πραγματοποιήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1981, όταν η Ελλάδα έγινε το δέκατο μέλος των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είχε αρχίσει ήδη το 1959 με την αίτηση σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και συνεχίστηκε με τη Συμφωνία Σύνδεσης του 1961. Μετά την επιβολή της δικτατορίας το 1967 η περαιτέρω ανάπτυξη της σύνδεσης περιορίστηκε, ενώ μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974 η κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή έθεσε ως βασική επιλογή εξωτερικής πολιτικής την πλήρη ένταξη της χώρας στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Η Ελλάδα υπέβαλε αίτηση πλήρους προσχώρησης το 1975 και οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις άρχισαν το 1976.
Η διαδικασία ολοκληρώθηκε με την υπογραφή της Συνθήκης Προσχώρησης στις 28 Μαΐου 1979 στο Ζάππειο Μέγαρο, στην Αθήνα. Εκ μέρους της Ελλάδας τη Συνθήκη υπέγραψαν ο πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο υπουργός Εξωτερικών Γεώργιος Ράλλης και ο αρμόδιος για τις σχέσεις με τις Ευρωπαϊκές Κοινότητες Γεώργιος Κοντογεώργης, ο οποίος είχε σημαντικό ρόλο στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και έγινε το 1981 ο πρώτος Έλληνας Επίτροπος. Στην τελετή συμμετείχε και ο πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, ως προεδρεύων του Συμβουλίου. Η Συνθήκη τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1981, όταν πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν πλέον ο Γεώργιος Ράλλης και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής είχε αναλάβει την Προεδρία της Δημοκρατίας.
Η ένταξη αποτέλεσε σημαντικό σταθμό της Μεταπολίτευσης, συνδέοντας σταθερά την Ελλάδα με τη διαδικασία της ευρωπαϊκής ενοποίησης και εντάσσοντάς την στους θεσμούς και τις κοινές πολιτικές των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Παράλληλα, θεωρήθηκε σημαντική για την εδραίωση της δημοκρατικής πορείας της χώρας μετά τη δικτατορία. Η συμμετοχή στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες επηρέασε βαθιά την οικονομική, θεσμική και κοινωνική εξέλιξη της Ελλάδας τις επόμενες δεκαετίες και αποτέλεσε τη βάση της μετέπειτα συμμετοχής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην περαιτέρω ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Στο πλαίσιο του γεγονότος:Μεταπολίτευση
