Ένωση της Δωδεκαννήσου
Η Ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα ολοκληρώθηκε από τις 10 Φεβρουαρίου 1947 έως τις 7 Μαρτίου 1948, ως αποτέλεσμα της μεταπολεμικής διευθέτησης που ακολούθησε τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και του διπλωματικού αγώνα της Ελλάδας για την ενσωμάτωση των νησιών. Στις 10 Φεβρουαρίου 1947 υπογράφηκε η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων με την Ιταλία, με την οποία η Ιταλία εκχωρούσε στην Ελλάδα την πλήρη κυριαρχία επί των Δωδεκανήσων. Κεντρικό ρόλο στην ελληνική διπλωματική προσπάθεια είχε ο πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών Κωνσταντίνος Τσαλδάρης.
Στις 31 Μαρτίου 1947 η βρετανική στρατιωτική διοίκηση παρέδωσε τη διοίκηση των νησιών στις ελληνικές αρχές και πρώτος Στρατιωτικός Διοικητής Δωδεκανήσου ανέλαβε ο αντιναύαρχος Περικλής Ιωαννίδης, με έδρα τη Ρόδο. Κατά τη μεταβατική αυτή περίοδο η ελληνική στρατιωτική διοίκηση ανέλαβε την οργάνωση των δημόσιων υπηρεσιών και την αντιμετώπιση των σοβαρών κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων που είχαν αφήσει ο πόλεμος και οι διαδοχικές κατοχές.
Η Ελλάδα επικύρωσε τη Συνθήκη Ειρήνης στις 22 Οκτωβρίου 1947 και με τον Νόμο 518, που δημοσιεύθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1948, όρισε ότι τα Δωδεκάνησα είχαν προσαρτηθεί στο ελληνικό κράτος από τις 28 Οκτωβρίου 1947. Η διαδικασία επισφραγίστηκε στις 7 Μαρτίου 1948 με την επίσημη τελετή της Ένωσης στη Ρόδο, παρουσία του βασιλιά Παύλου Α΄, εκπροσώπων της κυβέρνησης και των τοπικών αρχών. Με την ενσωμάτωση της Ρόδου, της Κω, της Καλύμνου, της Καρπάθου, της Κάσου, της Αστυπάλαιας, της Νισύρου, της Τήλου, της Χάλκης, της Σύμης, της Λέρου, της Πάτμου, των Λειψών, του Καστελλόριζου και των παρακείμενων νησίδων ολοκληρώθηκε η ένταξη της Δωδεκανήσου στο ελληνικό κράτος.
Τόποι που συνδέονται με το γεγονός και τα επιμέρους γεγονότα του.
