Β' Παγκόσμιος Πόλεμος - ΕλλάδαΚατοχή της Ελλάδας
Η Κατοχή της Ελλάδας διήρκεσε από την 1η Ιουνίου 1941, μετά την ολοκλήρωση της γερμανικής κατάκτησης της χώρας με τη λήξη της Μάχης της Κρήτης, έως την απελευθέρωση του μεγαλύτερου μέρους της Ελλάδας τον Οκτώβριο του 1944. Η χώρα χωρίστηκε σε γερμανική, ιταλική και βουλγαρική ζώνη κατοχής, ενώ ο βασιλιάς Γεώργιος Β΄ και η ελληνική κυβέρνηση υπό τον Εμμανουήλ Τσουδερό συνέχισαν τον πόλεμο από το εξωτερικό.
Στην κατεχόμενη Ελλάδα σχηματίστηκαν διαδοχικά κυβερνήσεις υπό τον Γεώργιο Τσολάκογλου, τον Κωνσταντίνο Λογοθετόπουλο και τον Ιωάννη Ράλλη, οι οποίες λειτουργούσαν υπό τον έλεγχο των δυνάμεων κατοχής. Οι επιτάξεις τροφίμων και πρώτων υλών, η οικονομική εκμετάλλευση και η αποδιοργάνωση της παραγωγής και των μεταφορών συνέβαλαν σε σοβαρή επισιτιστική κρίση, με ιδιαίτερα βαρύ τον λιμό του χειμώνα 1941–1942.
Παράλληλα αναπτύχθηκε η Εθνική Αντίσταση, με παράνομες οργανώσεις, απεργίες, διαδηλώσεις, δολιοφθορές και ένοπλη δράση, ενώ οι δυνάμεις κατοχής προχώρησαν σε συλλήψεις, εκτελέσεις, καταστροφές οικισμών και μαζικά αντίποινα. Από το 1943 οι γερμανικές αρχές οργάνωσαν τον εκτοπισμό των εβραϊκών κοινοτήτων της χώρας, ιδιαίτερα της Θεσσαλονίκης, προς τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης, με αποτέλεσμα τη δολοφονία της μεγάλης πλειονότητας των Ελλήνων Εβραίων.
Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του 1943, οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν μεγάλο μέρος της πρώην ιταλικής ζώνης. Κατά το 1944, καθώς η στρατιωτική κατάσταση στα Βαλκάνια μεταβαλλόταν, οι γερμανικές δυνάμεις άρχισαν να αποχωρούν και στις 12 Οκτωβρίου 1944 εγκατέλειψαν την Αθήνα, ενώ μέσα στις επόμενες εβδομάδες απελευθερώθηκε σταδιακά το μεγαλύτερο μέρος της χώρας, τερματίζοντας μια περίοδο με εκτεταμένες ανθρώπινες απώλειες, οικονομική καταστροφή και βαθιές κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες.
Τόποι που συνδέονται με το γεγονός και τα επιμέρους γεγονότα του.
