Στα χρόνια της Τουρκιάς κουβέντιαζε ένας Τούρκος με έναν Έλληνα. -Είστε χαμένοι του έλεγε ο Τούρκος γιατί δεν ξέρετε γράμματα. Είστε απελέκητα κούτσουρα και θα σας έχουμε ουλοένα σκλάβους. -Αφέντη μπορεί να μην ξέρουμε γράμματα, του λέει ο Έλληνας αλλά έχουμε πείρα και είμαστε έξυπνοι ανθρώποι. Να ξέρης ότι η πείρα είναι ανώτερη από τα γράμματα καμμιά φορά, γι' αυτό θα ελευθερωθούμε μια ημέρα των ημερών. -Μη λες κουταμάρες του λέει ο Τούρκος, η πείρα μπροστά στα γράμματα δεν αξίζει φράγκο. -Θα σου το αποδείξω αφέντη του λέει ο Έλληνας. Φτειάνει λοιπόν δύο ξυλοκούταλα δυο μέτρα το καθένα, τρίβει και μια καρδάρα βραστογαλιά και περιμένανε. Μετά από λίγο περνάνε δυο δασκάλοι και τους λέει. Κρατείτε τα ξυλοκούταλα από την άκρη και φάτε τη βραστογαλιά. Προσπαθήσανε οι δασκάλοι αλλά πού να γυρίση το κουτάλι στο στόμα τους που ήτανε δυο μέτρα. Γελάσανε λοιπόν ειρωνικά και φύγανε. Μετά από λίγο περάσανε δυο κλέφτες. Λέει και σ' αυτούς το ίδιο. Σκεφτήκανε λίγο οι κλέφτες παίρνουνε δυο μέτρα απόσταση ο ένας από τον άλλο και βουτάγανε στην καρδάρα και τάιζε ο ένας τον άλλο. Μέσα σε λίγα λεπτά έμεινε ο μαύρος πάτος στην καρδάρα. Έσκυψε το κεφάλι τίτε ο Τούρκος και έφυγε ντροπιασμένος, αλλά και φοβισμένος. Και να που ο Έλληνας βγήκε σωστός…
Οικισμός
