Οι καλλικάντζαροι ή, όπως συνήθως ονομάζονται ‘’παγανιές’’ στο Μέτσοβο ονομάζονταν παλαιότερα ‘’τζίνια’’

Οι καλλικάντζαροι ή, όπως συνήθως ονομάζονται ‘’παγανιές’’ στο Μέτσοβο ονομάζονταν παλαιότερα ‘’τζίνια’’
δείτε την πρωτότυπη σελίδα τεκμηρίου
στον ιστότοπο του αποθετηρίου του φορέα για περισσότερες πληροφορίες και για να δείτε το ψηφιακό αρχείο του τεκμηρίου*
χρησιμοποιήστε
το ψηφιακό αρχείο ή την εικόνα προεπισκόπησης σύμφωνα με την άδεια χρήσης :
CC BY-NC-ND 4.0 GR
Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα
CC_BY_NC_ND



Οι καλλικάντζαροι ή, όπως συνήθως ονομάζονται ‘’παγανιές’’ στο Μέτσοβο ονομάζονταν παλαιότερα ‘’τζίνια’’ (EL)

Τούμπας, Κ.

Οι καλλικάντζαροι ή, όπως συνήθως ονομάζονται ‘’παγανιές’’ στο Μέτσοβο ονομάζονταν παλαιότερα ‘’τζίνια’’. Η ονομασία αυτή, η οποία σιγά-σιγά χάνεται, εδόθη εις τους καλλικαντζάρους από την χαρακτηριστική την φωνήν, όταν εμφανίζωνται ‘’τζίν, τζίν’’. Τα φανταστικά αυτά ‘’όντα’’ είναι κακά πνεύματα, επισκεπτόμενα τα σπίτια τις νύχτες των Χριστουγέννων- μέχρι τη γιορτή των Θεοφανείων. Επισκέπτονται από την καπνοδόχον τα σπίτια. Μόλις μπαίνουν στο σπίτι και εύρουν κανένα (γνώμη λαού) να εργάζεται ή να χτενίζεται μιμούνται με χειρονομίες την εργασίαν του, το ονομάζουν ή του λέγουν λόγια ανάλογα με την εργασία του. Τότε, εάν ο άνθρωπος προς τον οποίον απευθύνεται, απαντήση στα λόγια τους, αμέσως χάνει τη φωνή του, ‘’του παίρνουν τη φωνή’’. Για να επιβεβαιώση δε αυτά ο λαός αναφέρει και διάφορα παραδείγματα, ως ‘’γεγονότα’’. Κάποτε πχ. Χτενίζονταν μια γυναίκα και μια παγανιά στο τζάκι άρχισε να χτενίζεται κι εκείνη και της είπε : ‘’χτενίσου σύ, να χτενιστώ κι εγώ> Εκείνη της απήντησε ‘’περίμενε’’ και αμέσως, λένε, έχασε τη φωνή της. Άλλη πάλι έγνεθε στο τσικρίκι και κατεβαίνοντας το τζίνι της υζήτησε λίγο νήμα. Εκείνη του είπε :<να > και του έδωσε. Εκείνο χάθηκε αμέσως, συγχρόνως όμως χάθηκε κι η φωνή της γυναίκας. (EL)

Παράδοση (EL)

Ήπειρος, Μέτσοβο (EL)


1951



Λ. Α. αρ. 2264, σελ. 7 , Κ. Τούμπα, Μέτσοβον Ηπείρου, 1951
2264

Ελληνική γλώσσα

Κείμενο




*Η εύρυθμη και αδιάλειπτη λειτουργία των διαδικτυακών διευθύνσεων των συλλογών (ψηφιακό αρχείο, καρτέλα τεκμηρίου στο αποθετήριο) είναι αποκλειστική ευθύνη των φορέων περιεχομένου.