Αναφέρει ότι δεν υπάρχει ομοφωνία, απαραίτητη προϋπόθεση της επιτυχίας του κινήματος, οπότε συνιστά την αναβολή του, δηλώνοντας ότι η αναβολή δε σημαίνει και ματαίωση. Αναφέρει ότι δε θα αφήσουν να προχωρήσει η αποδημοκρατικοποίηση του στρατού ούτε μέσω του νόμου της επετηρίδας ούτε μέσω αλλοίωσης του Ανώτατου Στρατιωτικού Συμβουλίου. Τέλος, επισημαίνει ότι και η δίκη για την εναντίον του απόπειρα (1933) μπορεί να φέρει αποκαλύψεις, οι οποίες να μπορούν να δικαιολογήσουν την εξέγερση.
(EL)