Κατά την επανάσταιν του 1821, μετά την έλευσιν του Ιμβραήμ πασά της Αιγύπτου, παρετερήθη ότι πολλοί των Τούρκων αιχμαλώτων, ους είχον συλλάβει κατά καιρούς οι Χριστιανοί και διετήρουν ως υπηρέτας, οσάκις εύρισκον ευκαιρίας, εφόνευον τους κυρίους των και προσήρχοντο εις τα Αιγυπτιακά στρατόπεδα. Η Ελληνική διοίκησις, προς αποτροπήν του ολεθρίου τούτου κακού, διέταξε μυστικώς τους έχοντας τοιούτους έχοντας τοιούτους αιχμαλώτους, να τους φωνεύωσιν. Εν Μαγουλιάνοις της Γορτυνίας, Έλλην τις, εύπορος, είχε τοιούτον Τούρκον, πιστόν φαινόμενον και όντα. Αλλ' επειδή ήτο η ανωτέρω μνημονευθείσα διαταγή, φοβούμενος δε, απεφάσινε να τον φονεύση. Ημέραν τινά, ενώ ο Τούρκος ηργάζετο εις τον προ της οικίας κήπον, ου το έδαφον ην επικλινές, η δε οδός, η προ της οικίας διερχομένη, ην κατά πέντε περίπου μέτρα υψηλοτέρα του άνω μέρους του κήπου, ένθα ο Τούρκος εσκυμμένος ηργάζετο, ο κύριος του Τούρκου εσήκωσε βαρύν λίθον και απέλυσεν αυτόν κατά της κεφαλής του Τούρκου, ον εφόνευσεν. Ο Τούρκος θνήσκων των είπεν: "Από το Θεό να τώβρης". Το επιόν έτος, την αυτήν ημέραν και εις την αυτήν θέσιν, λίθος ογκώδης, κυλίσας, κατέπεσεν επί της κεφαλής του φονεύσαντος τον Τούρκον και εφόνευσεν αυτόν εργαζόμενον. Την σύμπτωσιν ταύτην μοι διηγήθη πρό τινων ετών λίαν διακεκριμένος δικηγόρος Γορτύνιος, εκλιπών ήδη.
(EL)
Διοικητική διαίρεση δεύτερου βαθμού
