1. Αρχική σελίδα
  2. Αναζήτηση τεκμηρίων

Καλλ’κατζάρ λέμε κέινους που γυρίζαν την παραμονή του φωτός και ανήμερα, κι έχουνε μ’τσούνες. (Γίνονται μτζούνες και την αποκριά, αλλά τότε τους λέμε μασκαράδες όχι Καλλ’κατζάρ). Στα πρώτα χρόνια τς γλέπαν τα Καλλ’κατζάρ. – Ο πατέρας μας τούλεγεν πως ένα γύρζε τα Δωδεκάμερα και παρακαίρ’σε στο δρόμο και τον φορτωθήκαν καλλ’κατζάρ’ κι αυτός έπεσε στα ξύλα, μέσα στο σαμάρ. Αρχινούσαν κείν’ και λέγαν Να και τόνα το γομάρ να και τάλλο το γομάρ άμ’ ο παρλαχτής! Σα bήκε στο σπίτι φώναζε ‘’Βγάλτε δαυλό όξω’’, γιατί τον ακλουθούσαν και φύγαν’’ Εχω ακούσ’, κάποια που ξέχασε το πανί τα στη βρύσ’ και είπε το βράδ’. ‘’Ξέχασα άdρα μ’το πανί μ’στη βρύς.’’Τι να κάμω;’’ Ύστερα ξέbλεξε τα μαλλιά τα, γίνκεν σαν τον δαίμονα και κείν’ και πήρεν μια πάνα που πανίζουμ’ στο φούρνο και πήγε στη βρύσ’ κι ηύρε τα Καλλικατζάρ κι’ είχ;αν το παννί και χορεύαν ένα γύρο. Και πιάσκεν και κείν στ’ν άκρια και χόρευεν κι ήλεγεν ο πρώτος : Δαίμονας είμαι κι εγώ τέτοιο δαίμονα δεν είδα και μόλις φώναξεν ο πετεινός στις δώδεκα η ώρα, Φέγνετε να φέγνουμε μαύρος πετεινός λαλεί. Μόλις ξαναφώναξεν ο πετεινός, φύγαν αυτοί. Πήρε κείν’ το πανί τα κι έφυγεν. Δεν ‘ταν να ξεχάσνε τίποτα όξω τα Δωδεκάμερα. Το παίρναν, λέει, οι Καλλκατζάρ. Και φωτιά να μη βγάλουν έξω. Ούτε οι άντρες να βγούν, με το τσιγάρο αναμμένο. Δε dόθελαν οι γναίκες να βγάλουν φωτιά απ’το σπίτ. (μαύρος=το μαύρο τον φοβούνταν)

Καλλ’κατζάρ λέμε κέινους που γυρίζαν την παραμονή του φωτός και ανήμερα, κι έχουνε μ’τσούνες. (Γίνονται μτζούνες και την αποκριά, αλλά τότε τους λέμε μασκαράδες όχι Καλλ’κατζάρ). Στα πρώτα χρόνια τς γλέπαν τα Καλλ’κατζάρ. – Ο πατέρας μας τούλεγεν πως ένα γύρζε τα Δωδεκάμερα και παρακαίρ’σε στο δρόμο και τον φορτωθήκαν καλλ’κατζάρ’ κι αυτός έπεσε στα ξύλα, μέσα στο σαμάρ. Αρχινούσαν κείν’ και λέγαν Να και τόνα το γομάρ να και τάλλο το γομάρ άμ’ ο παρλαχτής! Σα bήκε στο σπίτι φώναζε ‘’Βγάλτε δαυλό όξω’’, γιατί τον ακλουθούσαν και φύγαν’’ Εχω ακούσ’, κάποια που ξέχασε το πανί τα στη βρύσ’ και είπε το βράδ’. ‘’Ξέχασα άdρα μ’το πανί μ’στη βρύς.’’Τι να κάμω;’’ Ύστερα ξέbλεξε τα μαλλιά τα, γίνκεν σαν τον δαίμονα και κείν’ και πήρεν μια πάνα που πανίζουμ’ στο φούρνο και πήγε στη βρύσ’ κι ηύρε τα Καλλικατζάρ κι’ είχ;αν το παννί και χορεύαν ένα γύρο. Και πιάσκεν και κείν στ’ν άκρια και χόρευεν κι ήλεγεν ο πρώτος : Δαίμονας είμαι κι εγώ τέτοιο δαίμονα δεν είδα και μόλις φώναξεν ο πετεινός στις δώδεκα η ώρα, Φέγνετε να φέγνουμε μαύρος πετεινός λαλεί. Μόλις ξαναφώναξεν ο πετεινός, φύγαν αυτοί. Πήρε κείν’ το πανί τα κι έφυγεν. Δεν ‘ταν να ξεχάσνε τίποτα όξω τα Δωδεκάμερα. Το παίρναν, λέει, οι Καλλκατζάρ. Και φωτιά να μη βγάλουν έξω. Ούτε οι άντρες να βγούν, με το τσιγάρο αναμμένο. Δε dόθελαν οι γναίκες να βγάλουν φωτιά απ’το σπίτ. (μαύρος=το μαύρο τον φοβούνταν)

φορέας

Ακαδημία Αθηνών

Ακαδημία Αθηνών

συλλογή

Αρχείο Παροιμιών και Παραδόσεων του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας (ΚΕΕΛ)

Αρχείο Παροιμιών και Παραδόσεων του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας (ΚΕΕΛ)

δείτε την πρωτότυπη σελίδα τεκμηρίου
στον ιστότοπο του αποθετηρίου του φορέα για περισσότερες πληροφορίες και για να δείτε το ψηφιακό αρχείο του τεκμηρίου*
χρησιμοποιήστε
το ψηφιακό αρχείο ή την εικόνα προεπισκόπησης σύμφωνα με την άδεια χρήσης :
CC BY-NC-ND 4.0 GR
Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα
CC_BY_NC_ND



Καλλ’κατζάρ λέμε κέινους που γυρίζαν την παραμονή του φωτός και ανήμερα, κι έχουνε μ’τσούνες. (Γίνονται μτζούνες και την αποκριά, αλλά τότε τους λέμε μασκαράδες όχι Καλλ’κατζάρ). Στα πρώτα χρόνια τς γλέπαν τα Καλλ’κατζάρ. – Ο πατέρας μας τούλεγεν πως ένα γύρζε τα Δωδεκάμερα και παρακαίρ’σε στο δρόμο και τον φορτωθήκαν καλλ’κατζάρ’ κι αυτός έπεσε στα ξύλα, μέσα στο σαμάρ. Αρχινούσαν κείν’ και λέγαν Να και τόνα το γομάρ να και τάλλο το γομάρ άμ’ ο παρλαχτής! Σα bήκε στο σπίτι φώναζε ‘’Βγάλτε δαυλό όξω’’, γιατί τον ακλουθούσαν και φύγαν’’ Εχω ακούσ’, κάποια που ξέχασε το πανί τα στη βρύσ’ και είπε το βράδ’. ‘’Ξέχασα άdρα μ’το πανί μ’στη βρύς.’’Τι να κάμω;’’ Ύστερα ξέbλεξε τα μαλλιά τα, γίνκεν σαν τον δαίμονα και κείν’ και πήρεν μια πάνα που πανίζουμ’ στο φούρνο και πήγε στη βρύσ’ κι ηύρε τα Καλλικατζάρ κι’ είχ;αν το παννί και χορεύαν ένα γύρο. Και πιάσκεν και κείν στ’ν άκρια και χόρευεν κι ήλεγεν ο πρώτος : Δαίμονας είμαι κι εγώ τέτοιο δαίμονα δεν είδα και μόλις φώναξεν ο πετεινός στις δώδεκα η ώρα, Φέγνετε να φέγνουμε μαύρος πετεινός λαλεί. Μόλις ξαναφώναξεν ο πετεινός, φύγαν αυτοί. Πήρε κείν’ το πανί τα κι έφυγεν. Δεν ‘ταν να ξεχάσνε τίποτα όξω τα Δωδεκάμερα. Το παίρναν, λέει, οι Καλλκατζάρ. Και φωτιά να μη βγάλουν έξω. Ούτε οι άντρες να βγούν, με το τσιγάρο αναμμένο. Δε dόθελαν οι γναίκες να βγάλουν φωτιά απ’το σπίτ. (μαύρος=το μαύρο τον φοβούνταν) (EL)
Μέγας, Γ. Α.
Καλλ’κατζάρ λέμε κέινους που γυρίζαν την παραμονή του φωτός και ανήμερα, κι έχουνε μ’τσούνες. (Γίνονται μτζούνες και την αποκριά, αλλά τότε τους λέμε μασκαράδες όχι Καλλ’κατζάρ). Στα πρώτα χρόνια τς γλέπαν τα Καλλ’κατζάρ. – Ο πατέρας μας τούλεγεν πως ένα γύρζε τα Δωδεκάμερα και παρακαίρ’σε στο δρόμο και τον φορτωθήκαν καλλ’κατζάρ’ κι αυτός έπεσε στα ξύλα, μέσα στο σαμάρ. Αρχινούσαν κείν’ και λέγαν Να και τόνα το γομάρ να και τάλλο το γομάρ άμ’ ο παρλαχτής! Σα bήκε στο σπίτι φώναζε ‘’Βγάλτε δαυλό όξω’’, γιατί τον ακλουθούσαν και φύγαν’’ Εχω ακούσ’, κάποια που ξέχασε το πανί τα στη βρύσ’ και είπε το βράδ’. ‘’Ξέχασα άdρα μ’το πανί μ’στη βρύς.’’Τι να κάμω;’’ Ύστερα ξέbλεξε τα μαλλιά τα, γίνκεν σαν τον δαίμονα και κείν’ και πήρεν μια πάνα που πανίζουμ’ στο φούρνο και πήγε στη βρύσ’ κι ηύρε τα Καλλικατζάρ κι’ είχ;αν το παννί και χορεύαν ένα γύρο. Και πιάσκεν και κείν στ’ν άκρια και χόρευεν κι ήλεγεν ο πρώτος : Δαίμονας είμαι κι εγώ τέτοιο δαίμονα δεν είδα και μόλις φώναξεν ο πετεινός στις δώδεκα η ώρα, Φέγνετε να φέγνουμε μαύρος πετεινός λαλεί. Μόλις ξαναφώναξεν ο πετεινός, φύγαν αυτοί. Πήρε κείν’ το πανί τα κι έφυγεν. Δεν ‘ταν να ξεχάσνε τίποτα όξω τα Δωδεκάμερα. Το παίρναν, λέει, οι Καλλκατζάρ. Και φωτιά να μη βγάλουν έξω. Ούτε οι άντρες να βγούν, με το τσιγάρο αναμμένο. Δε dόθελαν οι γναίκες να βγάλουν φωτιά απ’το σπίτ. (μαύρος=το μαύρο τον φοβούνταν) (EL)
Παράδοση (EL)
Λήμνος, Κατάλακκος (EL)
1938
1160 Γ
Αρ. 1160 Γ, σελ. 65 -66- 67, Γ. Μέγας, Λήμνος, Σβέρδια, 1938
Ελληνική γλώσσα
Κείμενο
Ακαδημία Αθηνών
Αρχείο Παροιμιών και Παραδόσεων του Κέντρου Ερεύνης της Ελληνικής Λαογραφίας (ΚΕΕΛ)
Παραδόσεις



*Η εύρυθμη και αδιάλειπτη λειτουργία των διαδικτυακών διευθύνσεων των συλλογών (ψηφιακό αρχείο, καρτέλα τεκμηρίου στο αποθετήριο) είναι αποκλειστική ευθύνη των φορέων περιεχομένου.