Περίοδος μεσοπολέμου - Ελλάδα ▶ Μικρασιατική εκστρατείαΜάχη της Κιουτάχειας
Η Μάχη της Κιουτάχειας διεξήχθη στις 15–17 Ιουλίου 1921 με το Γρηγοριανό ημερολόγιο (2–4 Ιουλίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο), κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, στο πλαίσιο της μεγάλης ελληνικής θερινής επίθεσης με στόχο τη διάσπαση της τουρκικής αμυντικής γραμμής Κιουτάχεια–Εσκί Σεχίρ–Αφιόν Καραχισάρ και την περικύκλωση των κύριων τουρκικών δυνάμεων. Η Στρατιά Μικράς Ασίας υπό τον Αναστάσιο Παπούλα επιτέθηκε με συνδυασμένες κινήσεις, με το Β΄ Σώμα Στρατού να ασκεί πίεση κατά μέτωπο προς την Κιουτάχεια και τα Α΄ και Γ΄ Σώματα να επιχειρούν υπερκέραση από τα πλευρά.
Απέναντί τους βρισκόταν ο τουρκικός στρατός του Δυτικού Μετώπου υπό τον Ισμέτ πασά, ο οποίος είχε οργανώσει την άμυνα στα υψώματα γύρω από την πόλη. Μετά από σκληρές συγκρούσεις, οι ελληνικές δυνάμεις διέσπασαν τις τουρκικές θέσεις, αλλά η τουρκική διοίκηση απέσυρε εγκαίρως το μεγαλύτερο μέρος του στρατού προς τα ανατολικά, αποφεύγοντας την περικύκλωση. Στις 17 Ιουλίου (4 Ιουλίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο) οι ελληνικές δυνάμεις κατέλαβαν την Κιουτάχεια και συνέχισαν την προέλασή τους προς το Εσκί Σεχίρ.
Ο Μουσταφά Κεμάλ, ως ηγέτης του τουρκικού εθνικού κινήματος, συνδεόταν με τη στρατηγική διαχείριση της τουρκικής υποχώρησης, ενώ η ελληνική επιχείρηση εντασσόταν στη στρατηγική που υποστήριζαν ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α΄ και η κυβέρνηση του Δημητρίου Γούναρη. Η κατάληψη της Κιουτάχειας αποτέλεσε σημαντική ελληνική επιτυχία, χωρίς όμως να επιτευχθεί ο βασικός στόχος της καταστροφής των κύριων τουρκικών δυνάμεων, οι οποίες διατήρησαν τη συνοχή τους και συνέχισαν την υποχώρηση προς τα ανατολικά.
Τόποι που συνδέονται με το γεγονός και τα επιμέρους γεγονότα του.
Στο πλαίσιο του γεγονότος:Μικρασιατική εκστρατεία
