Περίοδος μεσοπολέμου - Ελλάδα ▶ Μικρασιατική εκστρατείαΣυνθήκη της Λωζάνης
Η Συνθήκη της Λωζάνης υπογράφηκε στις 24 Ιουλίου 1923 στη Λωζάνη της Ελβετίας και αποτέλεσε τη βασική ειρηνευτική ρύθμιση που διαμόρφωσε το νέο καθεστώς στις σχέσεις της Τουρκίας με τις Συμμαχικές Δυνάμεις μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανακωχή των Μουδανιών. Οι διαπραγματεύσεις είχαν αρχίσει τον Νοέμβριο του 1922 και η ελληνική αντιπροσωπεία είχε επικεφαλής τον Ελευθέριο Βενιζέλο και τον Δημήτριο Κακλαμάνο, ενώ επικεφαλής της τουρκικής αντιπροσωπείας ήταν ο Ισμέτ πασάς, στενός συνεργάτης του Μουσταφά Κεμάλ.
Ο Βενιζέλος είχε αναλάβει την εκπροσώπηση της Ελλάδας ύστερα από πρόσκληση της πολιτικής εξουσίας που είχε προκύψει μετά το κίνημα του 1922, στο οποίο κεντρικό ρόλο είχε ο Νικόλαος Πλαστήρας. Με τη συνθήκη καθορίστηκαν τα ελληνοτουρκικά σύνορα, κατά κύριο λόγο κατά μήκος του Έβρου, με την Ανατολική Θράκη να παραμένει στην Τουρκία και τη Δυτική Θράκη στην Ελλάδα, ενώ το Καραγάτς περιήλθε στην Τουρκία.
Επιβεβαιώθηκε η ελληνική κυριαρχία στη Λήμνο, τη Σαμοθράκη, τη Λέσβο, τη Χίο, τη Σάμο και την Ικαρία, ενώ η Ίμβρος και η Τένεδος παρέμειναν στην Τουρκία και τα Δωδεκάνησα υπό ιταλική κυριαρχία. Στο ευρύτερο πλαίσιο των συμφωνιών της Λωζάνης εντάχθηκε και η Σύμβαση για την ανταλλαγή των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών, που είχε υπογραφεί στις 30 Ιανουαρίου 1923 και προέβλεπε υποχρεωτική ανταλλαγή των Ελληνορθόδοξων κατοίκων της Τουρκίας και των Μουσουλμάνων κατοίκων της Ελλάδας, με εξαίρεση τους Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και τους Μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης.
Η Συνθήκη της Λωζάνης αντικατέστησε ουσιαστικά τις ρυθμίσεις της Συνθήκης των Σεβρών και διαμόρφωσε το βασικό εδαφικό και διεθνές πλαίσιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά τις πολεμικές συγκρούσεις της περιόδου 1919–1922.
Τόποι που συνδέονται με το γεγονός και τα επιμέρους γεγονότα του.
Στο πλαίσιο του γεγονότος:Μικρασιατική εκστρατεία
