Το Κίνημα της 6ης Μαρτίου 1933 εκδηλώθηκε στην Αθήνα την επομένη των βουλευτικών εκλογών της 5ης Μαρτίου, με επικεφαλής τον απόστρατο αντιστράτηγο Νικόλαο Πλαστήρα και με σκοπό να εμποδίσει την ανάληψη της εξουσίας από την αντιβενιζελική Ηνωμένη Αντιπολίτευση και τον σχηματισμό κυβέρνησης από τον Παναγή Τσαλδάρη. Παρότι ο βενιζελικός Εθνικός Συνασπισμός του Ελευθερίου Βενιζέλου είχε συγκεντρώσει οριακά περισσότερες ψήφους, το πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα έδωσε κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην Ηνωμένη Αντιπολίτευση.
Ο Πλαστήρας κατέλαβε το Υπουργείο Στρατιωτικών και επιχείρησε να εξασφαλίσει την υποστήριξη στρατιωτικών μονάδων, όμως σημαντικό μέρος της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας αρνήθηκε να ακολουθήσει, με τον Αλέξανδρο Οθωναίο να αντιτίθεται στο κίνημα και τον Γεώργιο Κονδύλη να κινητοποιείται εναντίον του. Στην Αθήνα σημειώθηκαν συγκρούσεις ανάμεσα σε στρατιωτικές δυνάμεις και πλήθη που διαδήλωναν κατά του κινήματος, με νεκρό και πολλούς τραυματίες. Καθώς η απόπειρα δεν εξασφάλισε την αναγκαία υποστήριξη του στρατού, ο Πλαστήρας εγκατέλειψε το εγχείρημα και διέφυγε στο εξωτερικό.
Με τη μεσολάβηση του Προέδρου της Δημοκρατίας Αλέξανδρου Ζαΐμη και μετά από συνεννόηση Βενιζέλου και Τσαλδάρη, σχηματίστηκε προσωρινή κυβέρνηση υπό τον Οθωναίο, η οποία παρέδωσε λίγες ημέρες αργότερα την εξουσία στον Τσαλδάρη. Η αποτυχία του κινήματος όξυνε την αντιπαράθεση μεταξύ βενιζελικών και αντιβενιζελικών και ενίσχυσε την πολιτική και στρατιωτική αστάθεια των τελευταίων ετών της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας.