Βαλκανικοί πόλεμοι
Οι Βαλκανικοί Πόλεμοι ήταν δύο διαδοχικές πολεμικές συγκρούσεις στη νοτιοανατολική Ευρώπη το 1912–1913, οι οποίες επέφεραν σημαντικές αλλαγές στα σύνορα και την πολιτική ισορροπία της Βαλκανικής. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο η Ελλάδα, η Σερβία, η Βουλγαρία και το Μαυροβούνιο, συγκροτώντας τη Βαλκανική Συμμαχία, πολέμησαν εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο πόλεμος άρχισε στις 8 Οκτωβρίου 1912 με την επίθεση του Μαυροβουνίου, ενώ η Ελλάδα εισήλθε στις επιχειρήσεις στις 18 Οκτωβρίου με το Γρηγοριανό ημερολόγιο (5 Οκτωβρίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο).
Υπό την κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου και με τον διάδοχο Κωνσταντίνο επικεφαλής του ελληνικού στρατού, οι ελληνικές δυνάμεις προέλασαν στη Μακεδονία και την Ήπειρο και κατέλαβαν, μεταξύ άλλων, τη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα. Ο βασιλιάς Γεώργιος Α΄ βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη μετά την είσοδο του ελληνικού στρατού και δολοφονήθηκε εκεί τον Μάρτιο του 1913· τον διαδέχθηκε ο Κωνσταντίνος Α΄ πριν από τη λήξη του πολέμου. Ο Α΄ Βαλκανικός Πόλεμος τερματίστηκε με τη Συνθήκη του Λονδίνου στις 30 Μαΐου 1913 με το Γρηγοριανό ημερολόγιο (17 Μαΐου με το Ιουλιανό ημερολόγιο).
Οι διαφωνίες όμως μεταξύ των πρώην συμμάχων για τον έλεγχο κυρίως της Μακεδονίας οδήγησαν σύντομα στον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο. Στις 29 Ιουνίου 1913 με το Γρηγοριανό ημερολόγιο (16 Ιουνίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο) βουλγαρικές δυνάμεις επιτέθηκαν εναντίον ελληνικών και σερβικών θέσεων. Η Ελλάδα, με τον Κωνσταντίνο Α΄ πλέον βασιλιά και αρχιστράτηγο, και η Σερβία αντιμετώπισαν τη Βουλγαρία, ενώ στη συνέχεια στον πόλεμο ενεπλάκησαν η Ρουμανία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου, στις 10 Αυγούστου 1913 με το Γρηγοριανό ημερολόγιο (28 Ιουλίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο), τερμάτισε τον Β΄ Βαλκανικό Πόλεμο και καθόρισε νέα σύνορα στην περιοχή. Για την Ελλάδα οι Βαλκανικοί Πόλεμοι συνδέθηκαν με σημαντική εδαφική επέκταση και με την ενσωμάτωση μεγάλου μέρους της Μακεδονίας και της Ηπείρου.
Τόποι που συνδέονται με το γεγονός και τα επιμέρους γεγονότα του.
