Επανάσταση του 1821Σφαγή της Χίου
Η μαζική σφαγή, αιχμαλωσία και εκτόπιση του πληθυσμού της Χίου από οθωμανικές δυνάμεις την άνοιξη και το καλοκαίρι του 1822, κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης. Είχε προηγηθεί, τον Μάρτιο του 1822, η απόβαση στη Χίο επαναστατικών δυνάμεων από τη Σάμο υπό τον Λυκούργο Λογοθέτη, σε συνεργασία με τον Χιώτη Αντώνιο Μπουρνιά, και η προσπάθεια επέκτασης της Επανάστασης στο νησί.
Στις 11 Απριλίου 1822 (30 Μαρτίου με το Ιουλιανό ημερολόγιο) ο οθωμανικός στόλος υπό τον καπουδάν πασά Καρά Αλή έφθασε στη Χίο και, μαζί με τις δυνάμεις του Οθωμανού διοικητή του νησιού Βαχίτ πασά, κατέστειλε την εξέγερση. Με διαταγή του σουλτάνου Μαχμούτ Β΄ ακολούθησαν εκτεταμένες σφαγές, λεηλασίες και αιχμαλωσίες, με δεκάδες χιλιάδες κατοίκους να σκοτώνονται ή να πωλούνται ως δούλοι και πολλούς άλλους να εγκαταλείπουν το νησί.
Τον Ιούνιο του 1822 ο Κωνσταντίνος Κανάρης και ο Ανδρέας Πιπίνος επιτέθηκαν με πυρπολικά στον οθωμανικό στόλο στη Χίο, με τον Κανάρη να καταστρέφει τη ναυαρχίδα και τον Καρά Αλή να χάνει τη ζωή του, ενέργεια που συνδέθηκε άμεσα με τα αντίποινα για την καταστροφή του νησιού. Η Σφαγή της Χίου είχε έντονη διεθνή απήχηση και έγινε ένα από τα εμβληματικά γεγονότα μέσω των οποίων η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη πληροφορήθηκε την Ελληνική Επανάσταση, ενισχύοντας το φιλελληνικό ενδιαφέρον.
Χαρακτηριστική έκφραση αυτής της απήχησης υπήρξε ο πίνακας του Ευγένιου Ντελακρουά Η Σφαγή της Χίου, που παρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1824.
Τόποι που συνδέονται με το γεγονός και τα επιμέρους γεγονότα του.
Στο πλαίσιο του γεγονότος:Επανάσταση του 1821
